در این اتاق کوچک، سرتاسر پوشیده از مخروط‌هایی کشیده و رعب‌انگیز، صدایی وجود ندارد. دنیای بیرون، خیابان‌ها، آدم‌ها، هیچ‌کدام را نخواهید یافت، تنها سکوت.

 

اتاق بی‌پژواک جعبه‌ای با دیوارهای فولادی‌ست، معلق شده با فنر در اتاق فولادی بزرگ‌تری با دیوارهایی با ضخامت سی سانتی‌متر. داخل اتاق کاملا پوشیده از قطعات مخروطی‌شکل از جنس فایبرگلاس است تا صدا را از همه‌سو جذب کنند. وجودشان به این معنی‌ست که هرچه فریاد بزنید یا دست‌هایتان را به‌هم بکوبید هم صدایی که به آن عادت دارید را نخواهید شنید. مخروط‌ها صدای شما را منعکس نمی‌کنند و بدون انعکاس، تجربه‌ای کوتاه و خشک و مرده از شنیدن خواهید داشت.

 

نبود انعکاس صدا و زمزمه‌ی بی‌پایان زندگی روزمره، توان جهت‌گیری را هم از مغز می‌گیرد و دیگر نمی‌توانیم به درستی فاصله‌ها و گام‌هایمان را تنظیم کنیم. اما در این سکوت بسیاری برای اولین بار صدای بدن‌هایشان را می‌شنوند. صدای خونی که جریان دارد و هوایی که بر پرده‌های گوش می‌کوبد و دریچه‌های قلبی که باز و بسته می‌شوند. اینجا شما به صدا تبدیل می‌شوید. بسیاری از بیماری‌های ذهنی مانند اوتیسم و بیش‌حساسی و اختلال استرس پس از سانحه با حضور در این فضا آرام می‌گیرند و به بیمار مجال تنفس می‌دهند.

 

اتاق‌های بی‌پژواک همچنین نقش مهمی در توسعه فناوری‌های مختلف داشته‌اند، شرایط بهینه‌ی این اتاق‌ها برای آزمایش میکروفون‌ها و بلندگوها استفاده می‌شود و تجهیزاتی مانند دریچه‌های مصنوعی قلب اینجا ارزیابی می‌شوند تا بفهمیم چقدر صدا تولید می‌کنند. بسیاری از شرکت‌های خودروسازی از این فضا برای ساکت‌ترکردن و البته زیباترکردن صدای ماشین‌ها و موتورهایشان استفاده می‌کنند. ناسا نیز فضانوردان به چنین اتاق‌هایی می‌فرستد تا طعمی از سکوت مطلق فضا را بچشند.

 

اتاق‌های بی‌پژواک صدا و سکوت را در خالص‌ترین شکلشان نمایان می‌کنند.

 

 

مهدی عارفیان

برای خواندن مقالات بیش‌تر از این نویسنده ضربه بزنید.